Mijn (mentale) gevecht met diabetes


Al elf jaar lang controleer ik meerdere malen per dag mijn bloedsuiker, spuit ik, verwissel ik infuussets en bereken ik de koolhydraten van alles wat ik eet. Al elf jaar lang leef ik geen onbezorgd leven meer. Al elf jaar lang maak ik mij zorgen om eventuele complicaties. Al elf jaar lang moet ik dealen met hypo’s en hyper’s. Al elf jaar lang leef ik met diabetes. 


Die elf jaar hebben niet alleen invloed gehad om mijn lichamelijke gezondheid, maar ook zeker op mijn geestelijke gezondheid. Elke dag nadenken, niks onbezorgd kunnen doen en altijd maar je best doen voor mooie waarden. Nooit eens een dagje vrij. En altijd maar weer die teleurstelling als het dan toch niet goed uitpakt. Ja, dat doet ook geestelijk heel veel met je. 

Ik wil jullie de komende tijd meenemen in mijn mentale gevecht met diabetes. Al elf jaar lang stop ik het weg en probeer ik er maar gewoon mee te dealen. Nu na elf jaar lukt dit mij niet meer en breekt de diabetes mij mentaal op. 


Twee weken geleden werd het mij even teveel. Ik had de zoveelste hypo en voelde me weer eens ontzettend moe. Wat ik ook deed, mijn waarden waren nooit goed. Ik wist het even niet meer. Ik wist niet meer hoe ik hier langer mee moest dealen. Ik was op. Ik was mentaal op. Ik schreeuwde om hulp, want alleen lukte het niet meer. Gelukkig werd ik gehoord en werd er naar mij geluisterd. Hulp werd aangeboden. En deze hulp pakte ik met beide handen aan. Mensen dachten met mij mee en zorgde ervoor dat ik er niet alleen voor stond. 


Ook vanuit het ziekenhuis werd er hulp geboden. Ook hier werd ik gehoord. Bij Diabeter is er een psycholoog aanwezig die mensen behandeld met diabetes. Er werd een verwijzing geschreven en ook hij of zij gaat mij helpen bij mijn strijd. 

Zoals ik jullie al vertelde wil ik jullie meenemen tijdens deze reis. Ik hoop zo andere te helpen die met het zelfde probleem kampen. Ook is dit ook een vorm van therapie voor mij. Het van mij afschrijven dat helpt. 


‘’I am stronger than diabetes’’


Update: Ik schreef dit stuk een week geleden. Ik wilde hem toen nog niet delen. Inmiddels gaat het al een stuk beter. Het heeft al enorm geholpen om mijn angsten uit te spreken. Ik ben er nog niet en werk nog steeds aan mijzelf, maar ik zie alles al een stuk positiever. Diabetes is een k*t ziekte en brengt ook zeker het een ander met zich mee, maar ik kan er wel mee leven. Hier ben ik enorm dankbaar voor als ik kijk naar andere ziekten waar je niet normaal of lang mee kan leven. Natuurlijk maakt dat het leven met diabetes niet makkelijker, maar het helpt mij wel om er positiever tegen aan te kijken.

Reactie schrijven

Commentaren: 8
  • #1

    Alexander scheggetman (maandag, 05 november 2018 19:01)

    Hoi delvin . Ik ken het . Heb heb ook al 11 jaar type 1 prik 5x per dag insuline. Mijn alvleesklier werkt niet meer he . Ik ben aan hopen op de freestyle libre .
    Dat lijkt me al een hele verbetering niet meer in me handen te prikken. Soms geen gevoel meer in je vingers . Ik vind het top dat je je leven laat zien diabetes . Mensen krijggen nu hopelijk een beter beeld bedankt daarvoor ik duim voor op betere waarders gr alexander

  • #2

    Kees van Rijswijk (maandag, 05 november 2018 19:38)

    Hallo Devlin . Ik weet hoe het is. Ik heb al 14 jaar type 1 prik 5 a 6x per dag insuline.
    Ik vind het knap dat je het leven met diabetes laat zien aan de mensen.
    En voor jou ook een stuk verwerking want je schrijft het van je af.
    Het leven met diabetes is zeker niet makkelijk en voor sommige mensen niet te begrijpen.
    En ik weet hoe dat is, want elke dag ben je er mee bezig.
    Van wakker worden tot slapen gaan, en als het tegen zit ook midden in de nacht.
    Pak de hulp die je nodig hebt en heel erg veel sterkte met de k*t ziekte.
    En succes met je Blog.
    Groetjes Kees

  • #3

    Myrthe (maandag, 05 november 2018 19:41)

    Ik heb het sinds mijn elfde en ben nu 14, in het begin ging ook altijd alles goed tot dat mijn moeder ziek werd en alles de pan uit vloog.. Ik zit zelf alleen maar hoog en maak er zelf een potje van vanwege mijn thuis situatie... hopelijk kan ik het ook gauw weer oppakken! Vooral door schrijven over jou leven met diabetes! Geeft mij ook weer een beetje inspiratie om er weer vol voor te gaan :) groetjes Myrthe

  • #4

    Andrea (maandag, 05 november 2018 19:52)

    Heel erg herkenbaar! Zelf heb ik nu bijna 12 jaar diabetes type 1. Ik vind het heel erg goed en knap dat je het zo aan de buitenwereld kunt laten zien. Ik probeer het regelen van mijn diabetes het liefst alleen te doen, zo hoef ik anderen niks uit te leggen.

    En fijn dat het een heel stuk beter met je gaat! :-)

    Liefs Andrea

  • #5

    mike (maandag, 05 november 2018 21:18)

    top geschreven en top actie van je om hulp te zoeken,
    ondanks dat het lijkt alsof je alles alleen moet doen,
    kan het erg bevrijdend zijn als er mensen zijn die je ondersteunen en begrijpen
    en niet gelijk oordelen, maar eerst luisteren.
    heel veel sterkte met je strijd, je bent nu aan de winnende hand
    groet mike

  • #6

    Madje (maandag, 05 november 2018 22:42)

    Hey! Ik ken het, ik was net 3 toen ik diabetes kreeg en ben nu bijna 14, soms ben ik het even zat en stel ik alles maar uit, ik heb heel ve te hoge suikers waarna ik mega snel weer zak wat afgelopen week al tot 2x flauwvallen aan toe heeft geleden.... Omdat ik zwaar depressief ben door de vele dingen die ik heb meegemaakt op zo'n jonge leeftijd zijn normale dingen zoals school of douchen enorm moeilijk voor mij, ik weet heel vaak geen raad meer waardoor ik al meerdere keren bewust 200 eenheden Humalog heb toegediend in de hoop te sterven....... Ik snap je heel goed!!!

  • #7

    Roy (dinsdag, 06 november 2018 09:03)

    Hoi! Wat goed dat je het hebt geuit. En het is zo enorm herkenbaar! Ik heb nu 25 jaar diabetes, en een jaar of 10 geleden wist ik het ook allemaal niet meer.

    Inderdaad, altijd lopen met dat eeuwige schuldgevoel. Dat elke hypo en elke hyper je eigen domme schuld is. Ik had mij er al helemaal bij neergelegd dat ik niet oud zou worden. Maar ik kreeg er toch last van, vooral omdat ik het mijn kinderen niet aan wilde doen om er eerder uit te stappen.

    Uiteindelijk ook bij een psycholoog van de diabetes afdeling terecht gekomen. En dat heeft echt mijn leven veranderd. Natuurlijk baal ik soms enorm. En zit ik af en toe te janken van al het gedoe, en hoeft het allemaal ook eigenlijk niet meer zo. Maar de scherpe kantjes zijn er wel vanaf, en ik kijk weer positiever tegen het leven aan.

    Dus er over praten en hulp zoeken is echt de beste stap. Er zijn zo veel professionals die je wel begrijpen. Die leren je in kleine stapjes te denken, niet gelijk alles goed willen doen. En accepteren dat het nooit perfect kan.

    Heel veel sterkte en succes!!

  • #8

    Devlin (thelifeofadiabetic) (donderdag, 08 november 2018 20:38)

    Heel erg bedankt allemaal voor de lieve reacties! Jullie zijn kanjers! En ook jullie succes met jullie gevecht.

    Liefs!