Het verhaal van Samantha

Hi allemaal! Nadat Joyce haar verhaal heeft verteld, kreeg ik ook het verhaal van Samantha toegestuurd. Samantha is nu negentien jaar en heeft al zeven jaar diabetes. Haar ouders herkende de symptomen niet en ze waren dan ook erg verbaasd en geschrokken toen ze erachter kwamen wat Samantha had. 

Hieronder kun je heel het verhaal van Samantha lezen. Bedankt voor het insturen van jouw verhaal, samantha! 

Het diagnoseverhaal van Samantha 

Mijn diagnose verhaal

Hi lezers van ‘’The life of a diabetic’’! Ik zal mezelf even voorstellen. Ik ben Samantha en ik ben 19 jaar waarvan ik al 7 jaar met diabetes type 1 leef. Ik ga jullie mijn diagnoseverhaal vertellen.

Het begon allemaal toen ik nog een klein meisje van 11 jaar was. Ik was een vrolijk meisje en zat vol energie. De symptomen van diabetes begonnen langzaam te komen. Het begon ermee dat ik na schooltijd altijd extreem moe was en vaak in slaap viel. Later kreeg ik daar ook extreme dorst bij en moest ik vaak naar de wc. Per dag dronk ik misschien wel 20 glazen ranja en moest ik elk kwartier naar de wc. Je zou dan denken dat mijn ouders en ik al door hadden dat er iets niet klopte maar dat was niet het geval. Soms maakte de dorst en moeheid ook plaatst voor extreme hoofdpijn en misselijkheid. Dan begon ik te trillen en te zweten en zei ik; ’’Mam! Ik heb een eetkick!’’ Dat bleek dus achteraf een hypo. De hypers en de hypo’s wisselende elkaar steeds af. Later werd het zelfs zo erg dat ik in mijn bed had geplast. Dit was dan ook de druppel om naar de dokter te gaan. Ik moest urine inleveren en de doktersassistente zou mijn moeder na 1 uur ’s middags terugbellen. Uiteindelijk werd mijn moeder al om half 11 gebeld. Ik moest meteen weer terug komen naar de dokter. Daar hebben ze mij gevingerprikt  en wat bleek? Mijn bloedsuiker zat op 36. BAM, diabetes. 

Vanaf dat moment is mijn hele leven compleet veranderd. Ik moest gelijk naar het ziekenhuis en werd 11 dagen op de kinderafdeling opgenomen. Ik dacht eerst dat de ziekte wel overging, ik was immers een meisje van 11 en had nog nooit van diabetes gehoord. Ik moest ineens leren hoe ik 4 keer per dag insuline moest injecteren in mijn buik en hoe ik moest vingerprikken, dit vond ik altijd heel eng. Ik kreeg een voedingslijst en moest mij daar elke dag strikt aan houden, gelukkig is dat met de jaren veranderd en kan ik nu gewoon eten waar ik zin in heb. Ik leerde koolhydraten tellen en ik leerde wat ik moest doen bij een hyper of hypo. Ook kreeg ik een hoop informatie boekjes mee. Na 11 dagen mocht ik weer naar huis, wat was ik blij! Maar toen ik thuis was besefte ik pas dat ik waarschijnlijk nooit meer beter zou worden en elke dag goed mijn best moest doen om mijn suikerwaardes mooi te houden. In het begin ging dit super goed, later zag ik het allemaal niet meer zitten. Het voelde alsof ik mijn ouders tot last was en ik maar ‘’Het ziek meisje’’ was. Ik verwaarloosde mijn diabetes, prikte haast nooit meer in mijn vingers en deed bij de diabetesverpleegkundige alsof het heel goed ging! Ik wou die ziekte niet. Maar helaas had die ziekte mij toen wel. Ik heb hulp gehad van de psycholoog om dit alles goed te kunnen verwerken. Dit heeft super goed geholpen! Sinds toen heb ik elke dag heel goed mijn best gedaan, en dat doe ik nog steeds! Ook ben ik overgegaan naar de insulinepomp, iets wat ik nooit wou omdat er dan wat vast zit aan je lichaam. Nu ben ik er superblij mee! Het is een draadloze pomp, de omnipod. Het geeft mij veel vrijheid. In de 7 jaar dat ik diabetes heb, heb ik geleerd om trots op mezelf te zijn. En het belangrijkste, die ziekte heeft mij niet en ik ben net zo als een ieder ander persoon met of zonder diabetes! Ik accepteer het en het is nou eenmaal wie ik ben. Nooit zal ik opgeven! En dat wil ik jullie dan ook meegeven. Wees trots op jezelf en op alles wat je hebt bereikt!

Liefs,                                                                                                                                                            Samantha

Reactie schrijven

Commentaren: 0