Mijn zoektocht naar de juiste behandeling

Ongeveer elf jaar geleden kreeg ik de diagnose diabetes type 1. Op dat moment moesten mijn ouders besluiten of we de medicatie door middel van een insulinepomp of een insulinepen wilden toedienen.Mijn ouders, en ik voor zover ik het begreep, besloten voor een insulinepomp te gaan. Dit betekende dat de insuline via een klein infuussysteem mijn lichaam in zou gaan. Het apparaatje moest ik alleen zelf bedienen en om de drie dagen moest het systeem vervangen worden. Ik kreeg dan altijd een "wonderpleister" met een verdovend zalfje, waardoor het inschieten van het infuus minder pijnlijk zou zijn. Helaas werkte het niet altijd even goed die zogenaamde "wonderpleister". Ik keek er elke keer weer tegenop, maar was blij dat ik niet heel de dag door hoefde te spuiten. Het was nu maar om de drie dagen dat ik een "prik" kreeg. 

Toen ik een jaar of 14 was stopte ik mijn diabetes weg. Ik wilde er niks meer van weten. Ik verwaarloosde het dan ook. Ik verving niet om de drie dagen mijn infuus, vergat de pomp opdrachten te geven om insuline toe te dienen bij het eten en ik controleerde veel te weinig mijn bloedsuiker. Op dat moment besloten wij en de artsen dat het beter was om over te gaan op de insulinepen. Een insulinepomp vergt namelijk wel veel inzet wil je het allemaal goed doen. Een insulinepen hoef je niet om de drie dagen te vervangen en doordat je elke 24 uur een langwerkende insuline spoot, had mijn lichaam altijd nog wat achter de hand als ik weer eens vergat te spuiten. 

Na vijf jaar was ik het spuiten zat. Elke maaltijd en elke keer bij een hoge bloedsuiker moest ik mijzelf een injectie geven. Ik besloot samen met mijn behandelaren weer over te stappen op een insulinepomp. Ik was nu immers wat ouder en verantwoordelijker bezig met mijn diabetes. Ik koos voor de Omnipod. Wat een uitvinding vond ik dit! Het was een pomp zonder infuusslangetje. Het was ook een pomp die na drie dagen zolang bleef piepen dat je het vervangen niet uit kon stellen. Ik was er erg over te spreken, totdat ik na een paar maanden last kreeg van huidirritatie. Eerst een klein plekje, maar daarna leken het wel brandwonden! Ik had op een begeven moment geen plek meer om een nieuwe pomp te plaatsen en stikte van de jeuk. Op dat moment besloot ik, tegen mijn zin in, weer te gaan spuiten, want dit ging niet. 

Ongeveer een maand na het stoppen met de Omnipod zijn we een nieuw traject gestart om te beginnen met een nieuwe insulinepomp! Helaas ging dit niet zo makkelijk ... Van de verzekering moet je vier jaar met een pomp doen en ik had de Omnipod nog geen jaar. Uiteindelijk is het gelukt en heb ik afgelopen vrijdag een nieuwe insulinepomp gekregen! Dinsdag 16 mei ga ik starten. 

Ik ben hier zo blij mee! Eindelijk hoef ik niet meer 6 tot 10 keer per dag een naald in mijn buik te steken. 

Voor mijn medediabeten, de pomp die ik krijg is de Metronic 640G. Iemand die zijn ervaringen wil delen? 

Liefs! 
De plekken van de Omnipod
De plekken van de Omnipod
De "nieuwe" pomp
De "nieuwe" pomp

Reactie schrijven

Commentaren: 2
  • #1

    Dottie Koenders (dinsdag, 09 mei 2017 16:10)

    Heei, ik vind het super leuk om dit allemaal te lezen! Nouja, leuk af en toe kom ik mezelf heel hard tegen!!� Op het moment dat ik dit schrijf zit ik bij de dokter te wachten of ik aan de beurt ben, een afspraak die een maand telaat is gepland (zelf gedaan) omdat ik de confrontatie niet aan wil/wou omdat het nogsteeds bagger gaat af en toe, een hba1c van 90 is bijvoorbeeld best wel shockend... Maar het is dan ook zo makkelijk om "even snel dit te eten en ik spuit straks wel eerst nog even dit" te doen� ik heb nu bijna 5 jaar diabetes, precies gekregen in mijn puber jaren, jahoor... Timing misschien dat ik het daarom nog niet goed in de hand heb want aan mijn discipline kan het niet liggen *kuch* *kuch* nou, ik ga maar eens bedenken hoe ik dit allemaal Recht ga zetten voor mezelf en hoop echt dat je door blijft schrijven!!!
    Liefs,
    Dottie

  • #2

    Devlin (dinsdag, 09 mei 2017 20:15)

    Lieve Dottie,

    Wat een fijne reactie! Daar doe ik het allemaal voor. Ik begrijp je helemaal! Zo zat ik ook vaak in de wachtkamer .. Helaas hier ook nog een HBA1C van 93. Het is ook niet altijd even makkelijk en dat moeten die artsen maar begrijpen. Hun hebben makkelijk praten haha! Meer dan je best kan je niet doen!

    Liefs,
    Devlin