Hoe mijn leven is veranderd

 

Ik weet het nog precies. Ik zat in de derde klas van het VMBO. Dit jaar was er veel veranderd. In de eerste twee klassen had ik een super leuke klas en veel vrienden. In de derde klas veranderde dit. Ik kreeg een andere klas en had het gevoel dat ik alleen was. Het ging erg slecht met mijn diabetes. De dokters besloten dat ik een tijdje in het ziekenhuis moest blijven, zodat ze het onder controle konden krijgen. Nou ja dit is dus nooit gelukt. In dat kamertje daar in het ziekenhuis kwam alles naar boven. Ik voelde me zo slecht, alleen en verdrietig. Ik had het gevoel dat niks goed liep en dat ik niks goed deed. Ik huilde veel en had geen energie. De artsen schrokken en besloten mij hulp aan te bieden. Eerst bij een psycholoog in het ziekenhuis en daarna naar Yullius. Het was zwaar .. Ik huilde veel, zat alleen maar thuis, was vaak afwezig van school en had geen contact meer met vrienden. Ook mijn familie leed eronder. Met mijn zusje had ik veel ruzie, heel veel. Geen normale ruzies zoals de meeste zussen. Na veel gesprekken bij Yullius moesten alle gezinsleden mee. Hier hoorde ik hoe hun het hebben ervaren. Wat deed dat pijn! Ik had het gevoel dat ik dit hun aan deed en voelde me enorm schuldig. Na een hele tijd voelde ik me beter. Ik wilde verder met mijn leven en we sloten de behandelingen af. Een jaar ging het redelijk goed. Ik kreeg weer contact met vrienden en ging er weer op uit. Elk weekend was ik weg. Goed voelde ik me eigenlijk nooit en ik zocht afleiding in het alsmaar bezig zijn. Na een tijdje knapte ik weer. Opnieuw zochten we hulp. Ik kreeg medicatie, maar deze deden het tegenovergestelde van wat ze moesten doen. Ik kreeg een psychotische aanval en dacht dat iedereen mij wat aan wilde doen. Een tijd vol paniekaanvallen volgde. Tijdens een paniekaanval voelde ik me zo bang. Helder nadenken lukte niet meer en op dat moment leek het of als of het nooit meer goed zou komen en ik nooit een leuk leven zou kunnen hebben. Elke keer weer als ik begon te zweten en te trillen wist ik dat er weer een aanval aankwam. Het is zo vaak gebeurd dat ik ineens wakker schrok midden in de nacht en helemaal in paniek was. Een paar keer wist ik het echt niet meer en liep ik weg. Niet denkend aan de mensen die ik hiermee zoveel angst bezorgde. Als ik nu mijn dagboek van die tijd terug lees schrik ik zelfs van de dingen die ik op dat soort momenten heb geschreven. Ook als ik terug denk aan al die paniek aanvallen, woede aanvallen en huilbuien schrik ik een beetje van mezelf. Ik kan me niet veel meer herinneren van die momenten, maar wel de gezichten van mijn dierbaren die vol met verdriet naar mij keken en mij kalm probeerden te krijgen. Nog steeds zie ik die gezichten voor me en voel ik me af en toe schuldig. Ik heb zoveel leuke momenten verpest in die tijd. Niet alleen voor mezelf, maar ook voor andere. Ik vind het dan ergens ook zo bijzonder dat al die dierbaren bij mij zijn gebleven en nog steeds zoveel van mij houden. Ik vind dit zo knap van hun!

 

Na een tijdje kon het echt niet meer zo en zochten we hulp hoger op. Ik stopte met stage en ging maar een paar uur per week naar school. Elke dag reed iemand mij naar Dordrecht, zodat ik daar een dagbehandeling kon volgen. Dit was in het begin heel zwaar en ik vond het verschrikkelijk. Toch hebben die dierbaren ervoor gezorgd dat ik er elke dag was. Ik heb daar andere medicatie gekregen en begon me een beter mens te voelen. Ik vergeet nooit meer mijn laatste dag daar, ik had nog nooit zo goed in mijn vel gezeten! En dat gevoel is het afgelopen jaar alleen maar sterker geworden.

 

Toen ik dit artikel schreef lag ik in bed muziek te luisteren. Er kwam een liedje voorbij dat veel voor mij betekend, namelijk ‘fix you’ van Coldplay. Dit liedje heb ik in die tijd veel geluisterd. Het deed mij denken aan al die mensen die van mij hielden en mij wilde helpen. Dit heeft mij zeker geholpen bij het beter worden! Tijdens dit liedje werd ik verdrietig en dacht ik terug aan die tijd. Ik wilde dit gevoel niet vast houden en besloot mijn verhaal van mij af te schrijven. Ook zag ik hierdoor in hoever ik ben gekomen en hoe geweldig ik mij nu voel en hoe ik geniet van het leven! Ik ga weer naar school, loop stage, heb mijn diploma binnen en ga nog een jaar verder leren. Ook heb ik vrienden, familie en een hele lieve vriend en doe ik dingen die ik leuk vind. Dit artikel heeft dus vooral mij heel erg geholpen. Toch heb ik besloten het online te zetten. Dit vond ik wel lastig, want ik ben hier nooit heel open over geweest. Dit terwijl er zoveel andere zijn die zich in dit verhaal herkennen. Ik vind dan ook dat dit onderwerp bespreekbaarder moet worden en dat mensen niet zomaar moeten oordelen. Iemand met een depressie, angststoornis of wat dan ook is geen aansteller en iedereen heeft het recht om zijn of haar verhaal te kunnen vertellen zonder dat er maar ook iemand over oordeelt J

 

Reactie schrijven

Commentaren: 1
  • #1

    Kaylee (woensdag, 24 augustus 2016 18:54)

    Trots op jou als zus!