Wereld diabetes dag

Afgelopen week was het wereld diabetes dag. Dit leek mij een mooi moment om te beschrijven wat diabetes hebben voor mij betekent. 

Ik heb diabetes type 1 sinds mijn negende. De eerste maanden besefte ik het allemaal nog niet zo. Ik vond het wel vervelend dat ik zoveel moest prikken en spuiten en dat ik niet meer “zomaar” een snoepje of koekje mocht eten. Pas na een aantal maanden besefte ik me dat dit voor altijd zo zou blijven ..

De eerste jaren heb ik me er niet zo mee bezig gehouden. Ik heb eigenlijk gewoon een onbezorgde kindertijd gehad. Pas toen ik een jaar of 16 was besefte ik me wat het nou echt allemaal inhield. Diabetes is namelijk niet alleen maar even prikken en spuiten voor elke maaltijd .. Nee het is veel meer dan dat! Diabetes is een baan die 24/7 doorgaat. Elk moment van de dag ben je met je waarden bezig. Zit ik nu hoog? Zit ik nu laag? Waardoor komt het? Komt het door die verkoudheid of door dat extra taartje? Komt het door die wandel of fiets tocht? Moet ik nu wat eten? Hoeveel koolhydraten moet ik nemen? Of moet ik extra insuline geven en hoeveel dan? Ik ga zo een stukje wandelen, moet ik mijn pomp stop zeggen om een hypo te voorkomen? Deze vragen spoken 24/7 door mijn hoofd. 

Met die vragen heb ik leren leven. Ik onderneem leuke dingen en ga met veel plezier naar mijn werk. Maar toch is het altijd belangrijk om die vragen te blijven stellen en beantwoorden. Want ga ik bijvoorbeeld een drankje drinken, dan moet ik hierop inspelen. Moet ik een hele dag lopen in een pretpark of ga ik uitgebreid uit eten? Ook dan moet ik erop inspelen. Ook op mijn werk ben ik er steeds mee bezig. Als ik een dag werk dan zet ik mijn pomp zachter dan op mijn vrije dag. Dus ook dan speel ik erop in. 

Kortom, diabetes is veel werk. Dit is wat veel mensen niet zien. Veel mensen weten niet precies wat het inhoud en dat is maar goed ook, want dat betekent dat hun niks met deze ziekte te maken hebben. 

Ik heb met deze ziekte leren leven en dat gaat prima! Ik kan eigenlijk doen waar ik zin in heb. Natuurlijk ben ik er altijd mee bezig, maar het is een ziekte waar je “normaal” mee kan leven en daar ben ik al erg blij mee. Ik probeer er altijd maar zo positief mogelijk naar te kijken. 


0 commentaren

Feestje in je brievenbus

meer lezen 0 commentaren

Dagje Amsterdam (+nieuwe hotspot)

meer lezen 0 commentaren

Het gaat (weer) goed!

Afgelopen week voelde ik mij niet zo fijn. Ik voelde me grieperig, gestrest en was niet mijn vrolijke ik. Mijn suikers zijn de laatste tijd weer erg hoog en daar baal ik van! Opzich heb ik er lichamelijk niet veel last van, maar ik baal van mijzelf. Ik ben toch echt zelf degene die moet zorgen voor mooie waarden. Daarnaast voelde ik me grieperig. Dat heerst ook wel heel erg hier op het moment. Woensdag had ik ook nog een sollicitatie gesprek. Heel fijn natuurlijk, maar het bracht wel extra stres met zich mee. 

Ik ben wel gewoon de hele week naar mijn werk geweest, want daar was ik nog wel fit genoeg voor. Verder heb ik geprobeerd om in de avonden te ontspannen en om vroeg te slapen. Na een tegenslag voelde ik me even helemaal down, maar door mijn familie en vrienden ben ik ook daar weer bovenop gekomen. 

Mijn gesprek ging best goed, maar daar mag ik op dit moment nog niks over zeggen. 

Zaterdag ging het alweer een stuk beter! Ik heb wat leuke dingen gedaan en heb vandaag mijn webshop online gezet. Super leuk! Ik voel me dus weer helemaal de oude. En aan die suikers ga ik weer hard werken en dan komt ook dat wel goed! 

Neem je een kijkje in de webshop? 
Fijne zondag avond! 
meer lezen 0 commentaren

Kaarten collectie

meer lezen 0 commentaren

Nieuwe tas!

Ja, ik heb een nieuwe tas en ik ben er zo blij mee! Het is geen "normale" tas, maar een tas die speciaal ontworpen is voor mensen met diabetes. Wat is er dan zo speciaal aan zou je denken? Nou, het heeft een speciaal vak voor al je diabetes benodigdheden! 

De tas is van Myabetic. Op hun webshop verkopen ze nog veel meer mooie tassen en etuis. De webshop is in het Engels en de spullen worden verzonden vanuit Amerika. Ik bestelde de tas via Diabetesfeelgoods. Hun verkopen een kleine collectie van Myabetic. Handig, want ik hou zelf niet zo van spullen bestellen vanuit het buitenland.

De tas ziet er heel mooi uit! Er zitten drie vakken in en nog een klein vakje aan de achterkant. Het middelste vak is dus zo ontworpen dat al je diabetes spullen er netjes inpassen. 
meer lezen 0 commentaren

Verslag Mallorca

meer lezen 0 commentaren

Mallorca

Jeetje, wat gaat dat snel! Een tijdje geleden schreef ik dat we onverwachts een vakantie hadden geboekt. Ondertussen zit ik alweer te genieten van de laatste dag aan het heerlijke zwembad van ons hotel! 

Top vakantie
Het was (is) echt een top vakantie! Een vakantie waarbij we helemaal niks gedaan hebben. Onze dagen bestonden uit eten, zwemmen, zonnen, eten, zwemmen, zonnen, douchen, eten en cocktails! We hadden van tevoren ook afgesproken dat het zo'n vakantie zou worden. In de avonden hebben we wel steeds een klein stukje gewandeld en zijn we een paar keer naar de boulevard geweest. Verder speelden we ook graag een spelletje op het balkon van de hotelkamer. De hotelkamer was overigens ook echt super mooi en modern! 

Diabetes heeft zich gedragen
Ja, ook mijn diabetes heeft het goed gehad haha! Af en toe zaten er een paar uitschieters bij, maar dat kwam mede door de cocktails. Hypo's (lage waarden) heb ik helemaal niet gehad! Ik had geen vakantie van mijn diabetes (nooit) en alles liep door, maar het heeft me niet in de weg gezeten. 

Ik ga nog even genieten van de laatste dag! Maandag komt heel mijn vakantie verslag online. 

Liefs vanuit Mallorca!  
meer lezen 2 commentaren

Geluk

Tja geluk, wat houd dat eigenlijk in? Ik denk dat geluk voor iedereen anders is. Iedereen heeft andere dingen waar hij of zij gelukkig van word. Ik denk dat als je lekker in je vel zit, je weinig stres ervaart en dingen onderneemt waar jij blij van word, dat je dan op je gelukkigst bent. Natuurlijk heeft iedereen zijn baal momentjes, maar dat hoort erbij. 

Gisteren had ik ook zo'n baal moment. Ik baalde van mijn diabetes die totaal niet mee werkte en waardoor ik me erg moe voelde. 

Vanmorgen wilde ik dat gevoel weer kwijt. En wat voor mij helpt is om dan even tijd voor mezelf vrij te maken en de dingen op een rijtje te zetten waar ik gelukkig van word. En dit lijstje ga ik met jullie delen! 
meer lezen 0 commentaren

Nieuw drankje!

Ja ik heb iets nieuws ontdekt! Via het lifestyle blog 2WMN mocht ik de nieuwe drankjes van Chaudfontaine testen. Ik krijg er niks voor, dus het is geen reclame! Toch wilde ik even met jullie delen wat ik ervan vond. Het is ook het perfecte drankje voor de diabeten onder ons, want het drankje bevat geen koolhydraten en suikers! 

 
meer lezen 0 commentaren

Vakantie?

meer lezen 0 commentaren

What's in my bag?

meer lezen 0 commentaren

Mijn ervaring met de Freestyle Libre

meer lezen 0 commentaren

De goede kant op!

Ja, je leest het goed. Het gaan eindelijk de goede kant op met mijn diabetes! Mijn waarden zijn een stuk minder vaak hoog en ik zit een groot deel van de dag netjes tussen de 4 en de 7 in! Ik sta op dit moment wel iets te scherp ingesteld, want ik heb wel vaak hypo's (lage waarden) tussendoor. 

Baalmoment 
Ik ben super blij met hoe alles nu gaat. Betere waarden, een goed ritme en super leuk werk. Helaas werd ik zondag ziek .. Maandag en dinsdag kon ik dan ook niet aan het werk. Woensdag ging ik er weer tegenaan en ging het ook weer goed. Donderdagavond begon ik me weer niet lekker te voelen. Die nacht werd ik weer ziek en kreeg ik flinke koorts. Ik ben die ochtend wel naar mijn werk gegaan, maar was ook zo weer thuis. Ik kan hier zo van balen! Gaat het goed met mijn diabetes en dan ben ik ziek .. Ik kan me dan het hele weekend schuldig voelen tegenover collega's op het werk en ik baal dan het hele weekend van mezelf. 

Ik kan er niks aan veranderen, dus probeer het los te laten. Maandag weer een nieuwe start! Eerst naar het ziekenhuis (om alles nog beter in te stellen) en dan woensdag weer aan het werk. 

Sorry voor dit iets negatieve artikel, maar ik ben dit blog ook begonnen om dingen van mij af te schrijven. En ik denk dat andere dit misschien ook wel herkennen. Ook als ze geen diabeet zijn. 

Fijn weekend! 
0 commentaren

Efteling! Een wens van mijn oma

Een dagje naar de Efteling en het sprookjesbos bewonderen, dat was een wens die mijn oma had. En die wens vervulde we! Vorige week namen wij mijn oma mee naar de Efteling. Ze heeft er enorm van genoten! Ik neem jullie mee naar ons dagje Efteling en natuurlijk vertel ik hoe het met mijn diabetes ging tijdens zo'n dagje uit. 


meer lezen 1 commentaren

Slechte week

Iedereen heeft ze wel eens, een slechte dag. Ik had afgelopen week veel slechte dagen vanwege mijn diabetes. Dinsdag nacht begon het. Om 3:50 uur werdt ik wakker. Ik moest plassen en had enormedorst.Toen ik opstond merkte ik dat ik ook misselijk was. Ik meete mijn waarde en die bleek 27.6 te zijn! Vanwege de misselijkheid besloot ik ook mijn ketonen te meten. En ja hoor ook die waren 0.8! Opzich valt dit nog mee, maar eigenlijk mag je helemaal geen ketonen hebben. Gelukkig zakte mijn waarde en stond ik op met een mooie waarde. Ik ben de volgende dag gewoon gaan werken. Dit ging prima, maar ik was ontzettend moe en mijn lichaam was nog wat van slag. 

Donderdag was een leuke dag. Eerst moest ik een ochtendje werken en daarna ben ik naar de Ikea geweest. Door het vele lopen en doordat ik op andere tijden heb gegeten, was mijn suiker in de avond weer van slag. 

Vrijdag ben ik weer een ochtendje wezen werken. Dit ging prima! Aan het einde van de middag hadden we een feestje voor ouders en kinderen op mijn werk. Ook dit was erg gezellig. Na het feest kwam de kapper en daarna besloot ik even heerlijk in bad te gaan liggen. Ik was erg moe en had het koud. Ik meete mijn waarden nog een keer en die bleek HI te zijn. Dit is zo hoog (boven de 33.5) dat de meter het niet meer aangeeft. Ook heb ik de ketonenmeter er weer bij gepakt en ja hoor ook die waren weer aanwezig. Ik nam een flinke dosis insuline en heb die avond rustig aangedaan tot die weer was gezakt. 

Zaterdag wilde ik graag gaan klussen. Op zolder gaan we een lounche kamer maken. Ik heb opgeruimd en geverfd. Mijn waarden bleven, ondanks het klussen, erg hoog. Ik redde het niet om alles te doen. Ik had door alle hoge waarden en ketonen veel spierpijn en was erg moe. Ik heb dus verder die avond rustig aangedaan. 

Het was een rot week, maar er waren ook leuke dingen! Ik heb contact gehad met het ziekenhuis en probeer mijn suikers nu weer op de rit te krijgen. Ik ga een drukke, maar leuke week tegemoet. Deze week laat ik achter me en ik focus me weer op de betere dagen. 

Het is balen zo'n week, maar het is nou eenmaal zo. Ik vind het belangrijk om niet in het negatieve te blijven hangen. Daar knap ik (en niemand trouwens) van op. 

Ik neem straks een heerlijk warm bad en doe een masker op mijn gezicht. En morgen begint weer een mooie nieuwe week! 

Fijne zondagavond 


meer lezen 0 commentaren

Fitter worden

meer lezen 1 commentaren

Voor mijn vader

meer lezen 0 commentaren

Doe ik het wel goed?

Doe ik het wel goed? Deze vraag spookt vaak in mijn hoofd als ik weer eens al die pieken zie in mijn bloedsuiker. Komt dat door mij? Heb ik niet goed op mijn eten gelet? Heb ik niet goed gerekend? 

Eigenlijk altijd als het weer eens niet goed gaat met mijn waarden geef ik mezelf de schuld. Want ik ben tenslotte degene die de controle heeft over mijn lichaam. Ik ben degene die ervoor kiest om een lekker stuk taart te eten en ik ben degene die vergeet om insuline toe te dienen. Kortom ik vind altijd een reden om mezelf de schuld te geven van een hoge waarde. Eigenlijk slaat dit nergens op. Ik heb niet altijd de controle over mijn lichaam. Soms zijn die slechte waarden gewoon niet te verklaren. En dat stuk taart? Nou en! Ik wil ook wel eens genieten van iets lekkers. Als ik dit zo schrijf denk ik bij mijzelf: 'Waarom geef ik mezelf de schuld? Je weet toch dat je er zelf niet altijd wat aan kan doen?'. Toch blijft dat schuld gevoel door mijn hoofd spoken. 

Als ik via sociaal media andere diabeten zie, vraag ik mezelf al helemaal af of ik het wel goed doe. Veel diabeten schrikken zelfs van mijn waarden. Bij hun is het niet dagelijks dat er waarden zijn van boven de 20. Ook hebben hun een veel lager HBA1C. Hoe kan het dan dat ik zo ontregeld ben? Hoe doen hun dat? Doe ik het dan wel goed? Daar is de vraag weer die ik mezelf dagelijks stel. 

Ik ben er nu wel overuit dat die vraag mij niet verder gaat helpen. Ik doe het misschien niet altijd even goed, maar ik doe mijn best en beter dan je best kun je niet doen. Ik wil mezelf niet meer de schuld geven. Natuurlijk blijf ik hard werken om mooie waarden te krijgen, maar ik moet leren om mezelf niet steeds de schuld te geven als het even niet lukt. 

Ik ga mijn best doen! 

Is dit herkenbaar voor iemand? Ook voor de niet diabeten die misschien ergens anders mee zitten waarvan ze zich zelf onterecht de schuld geven? En hoe gaan jullie hiermee om? 

Fijne week! 

P.S vanaf nu kunnen jullie elke zondag een nieuwe artikel verwachten :) 

2 commentaren

Flying dutch!

Ja ook dit jaar was ik weer bij The flying dutch in Amsterdam! En wat was het een geweldige dag! Vorig jaar schreef ik een verslag voor in het magazine van Jong diabetes en ook dit jaar wil ik jullie weer laten weten hoe het was :) 

Dit jaar besloten we wat later te vertrekken, omdat het vorig jaar wel een hele lange dag was. Om half 1 vertrokken we met drie auto's richting Amsterdam. In de auto dronk ik alvast een flesje water, want dan had ik alvast wat vocht binnen. Een aantal jaar geleden ging het namelijk niet goed met mij op een festival. Ik dronk te weinig en had hele hoge waarden. Ik eindigde uiteindelijk in de ambulance opweg naar het ziekenhuis met ketonen en uitdrogingsverschijnselen. Gelukkig heb ik daar wel van geleerd en was dit een geweldige dag! 

Toen we aankwamen haalden we meteen muntjes en liepen we naar de dansvloer. We dronken een drankje en dansten wat. Mijn suiker was aardig hoog, maar ik besloot geen insuline toe te dienen, omdat ik alcohol aan het drinken was. 

Rond een uur of 4 besloten we wat te eten. Ik gaf een normale eenheid insuline, omdat ik ondertussen alweer over was gegaan op het water. 

Na weer wat dansjes hebben mijn vriendin en ik even een plekje opgezocht in de schaduw. Ik controleerde mij waarden (wat trouwens zo makkelijk gaat met de nieuwe freestyle Libre) en gaf wat extra insuline, omdat mijn waarde hoog was. 

Vervolgens aten we een alcoholhoudend ijsje. Ik wist niet hoeveel koolhydraten hierin zaten, maar besloot geen insuline te geven, omdat we weer gingen dansen en het ijsje alcohol bevatte. 

Verder heb ik eigenlijk alleen maar water gedronken. Mijn waarde bleef hoog dus dat leek mij slimmer. Gelukkig vind ik dat helemaal niet erg, want ik vermaak me prima zonder alcohol! We hebben nog gezellig gedanst en genoten van de eindshow met het vuurwerk. 

Het was echt zo'n leuke dag! Ik heb eigenlijk totaal geen last gehad van mijn diabetes. Natuurlijk moet ik met andere dingen rekening houden dan andere, maar dat is nu eenmaal zo. Sinds ik mijn diabetes echt heb geaccepteerd geniet ik veel meer van dit soort dagen weg. Eerst vond ik het verschrikkelijk dat ik steeds moest prikken en niet onbezorgd alcohol kon drinken zoals de rest. Gelukkig heb ik dat nu totaal achter me gelaten en geniet ik net zoveel als de rest! 

Wel ben ik benieuwd of mijn medediabeten nog tips voor me hebben? Hoe zorgen jullie voor mooie waarden tijdens een dagje festival? 

Mijn tips:
  • Zorg voor extra medicatie (reserve) 
  • Drink voldoende water
  • Controleer elk uur je waarde 
  • Kijk uit voor hypo's! Vooral bij de combinatie van dansen, alcohol en zon! 
Ik hoop dat ik ook nog wat tips van jullie ontvang! :) 

Geniet van het lange pinksterweekend! 


meer lezen 0 commentaren

Pomp update

Het is alweer even geleden dat ik begon met de insulinepomp en man man wat ben ik er blij mee! Ik vind het zo fijn dat ik nu alleen maar even een "apparaatje" tevoorschijn hoef te toveren voor het toedienen van insuline. 

De eerste week was even zoeken naar de juiste standen en nog steeds staat die niet helemaal goed ingesteld. In de nacht stijg ik enorm en vaak word ik dan ook rond een uur of vijf, dorstig en misselijk wakker. Wanneer ik dan wat extra insuline toedien zakt die wel weer mooi. Het handige aan de pomp is dus dat ik hem zo in kan stellen dat ik in de nacht automatisch wat meer insuline krijg, waardoor mijn waarden niet meer zo stijgt. Hij is nu al een paar keer opgehoogd, maar nog niet genoeg. Vannacht dus weer een stand hoger en kijken hoe het dan gaat! 

Verder heb ik ook totaal geen last van de pomp. Bij een broek klip ik hem aan een riem en onder een jurk draag ik een band of stop ik hem in mijn BH. 

Op mijn werk kan ik hem wat zachter zetten. Ik span me dan meer in en heb dan minder insuline nodig dan op een vrije dag. Nog een voordeel aan de pomp! Sommige kinderen vragen wel wat ik aan mijn broek heb zitten, maar dan vertel ik gewoon dat ik soms een beetje ziek ben en medicijnen nodig heb. Ze zijn nog te jong om het helemaal uit te leggen. 

Zaterdag ben ik ook wezen zwemmen. Nou ja, ik vond het erg koud dus heb alleen maar met mijn voeten in het water gelopen haha! Het was wel even wennen om met een pomp aan mijn bikinibroekje te lopen. Het schijnt ook dat de pomp waterdicht is, dus ik zou er ook echt mee het water in kunnen. Ik weet niet of ik dit wel durf. Misschien dat ik hem de volgende keer, als ik echt ga zwemmen, gewoon even afkoppel. 

Maar je leest het al, ik ben erg positief over mijn nieuwe insulinepomp! En in combinatie met de Freetsyle Libre sensor is het allemaal een stuk overzichtelijker dan eerst. Ik ben er blij mee! 

Fijne avond! 
meer lezen 0 commentaren

De insulinepomp!

meer lezen 0 commentaren

Bedankt mama!

meer lezen 0 commentaren

Mag jij dat wel eten?

meer lezen 0 commentaren

Groningen

meer lezen 0 commentaren

Hoe gaat het nu?

De freestyle Libre, opweg naar een nieuwe pomp en aan het werken aan een lager hba1c. Hoe gaat het nu met mij?

meer lezen

Mijn zoektocht naar de juiste behandeling

Ongeveer elf jaar geleden kreeg ik de diagnose diabetes type 1. Op dat moment moesten mijn ouders besluiten of we de medicatie door middel van een insulinepomp of een insulinepen wilden toedienen.Mijn ouders, en ik voor zover ik het begreep, besloten voor een insulinepomp te gaan. Dit betekende dat de insuline via een klein infuussysteem mijn lichaam in zou gaan. Het apparaatje moest ik alleen zelf bedienen en om de drie dagen moest het systeem vervangen worden. Ik kreeg dan altijd een "wonderpleister" met een verdovend zalfje, waardoor het inschieten van het infuus minder pijnlijk zou zijn. Helaas werkte het niet altijd even goed die zogenaamde "wonderpleister". Ik keek er elke keer weer tegenop, maar was blij dat ik niet heel de dag door hoefde te spuiten. Het was nu maar om de drie dagen dat ik een "prik" kreeg. 

Toen ik een jaar of 14 was stopte ik mijn diabetes weg. Ik wilde er niks meer van weten. Ik verwaarloosde het dan ook. Ik verving niet om de drie dagen mijn infuus, vergat de pomp opdrachten te geven om insuline toe te dienen bij het eten en ik controleerde veel te weinig mijn bloedsuiker. Op dat moment besloten wij en de artsen dat het beter was om over te gaan op de insulinepen. Een insulinepomp vergt namelijk wel veel inzet wil je het allemaal goed doen. Een insulinepen hoef je niet om de drie dagen te vervangen en doordat je elke 24 uur een langwerkende insuline spoot, had mijn lichaam altijd nog wat achter de hand als ik weer eens vergat te spuiten. 

Na vijf jaar was ik het spuiten zat. Elke maaltijd en elke keer bij een hoge bloedsuiker moest ik mijzelf een injectie geven. Ik besloot samen met mijn behandelaren weer over te stappen op een insulinepomp. Ik was nu immers wat ouder en verantwoordelijker bezig met mijn diabetes. Ik koos voor de Omnipod. Wat een uitvinding vond ik dit! Het was een pomp zonder infuusslangetje. Het was ook een pomp die na drie dagen zolang bleef piepen dat je het vervangen niet uit kon stellen. Ik was er erg over te spreken, totdat ik na een paar maanden last kreeg van huidirritatie. Eerst een klein plekje, maar daarna leken het wel brandwonden! Ik had op een begeven moment geen plek meer om een nieuwe pomp te plaatsen en stikte van de jeuk. Op dat moment besloot ik, tegen mijn zin in, weer te gaan spuiten, want dit ging niet. 

Ongeveer een maand na het stoppen met de Omnipod zijn we een nieuw traject gestart om te beginnen met een nieuwe insulinepomp! Helaas ging dit niet zo makkelijk ... Van de verzekering moet je vier jaar met een pomp doen en ik had de Omnipod nog geen jaar. Uiteindelijk is het gelukt en heb ik afgelopen vrijdag een nieuwe insulinepomp gekregen! Dinsdag 16 mei ga ik starten. 

Ik ben hier zo blij mee! Eindelijk hoef ik niet meer 6 tot 10 keer per dag een naald in mijn buik te steken. 

Voor mijn medediabeten, de pomp die ik krijg is de Metronic 640G. Iemand die zijn ervaringen wil delen? 

Liefs! 
meer lezen 2 commentaren

Geen vinger prikken meer!

Oke, de titel is misschien iets te enthousiast, maar je leest het goed, want vanaf nu (bijna) geen vingerprikken meer voor mij! Eindelijk kunnen mijn vingers weer een beetje herstellen. 

Tien jaar lang was het elke dag minimaal vier keer per dag raak .. Voor elke maaltijd, voor het slapen gaan, wanneer ik me niet lekker voelde en soms ook in de nacht, moest ik in mijn vinger prikken om mijn bloedglucose te meten.

Sinds vorige week hoeft dit niet meer. Ik heb namelijk de Freestyle Libre aangeschaft. Dit is een kleine sensor die je inbrengt met een klein naaldje op je bovenarm. Er blijft een klein apparaatje zitten die continue mijn bloedglucose meet. Verder kan ik met een los apparaatje de sensor scannen en dan zie ik meteen mijn bloedsuiker! De sensor zorgt er niet alleen voor dat ik niet meer in mijn vingers hoef te prikken, maar het geeft ook een mooie grafiek van mijn bloedglucose waarden weer. Door middel van deze grafiek krijg ik inzicht in mijn waarden en zie ik op welk moment van de dag het fout gaat. Ook zie ik wanneer mijn waarde daalt of stijgt en kan ik ingrijpen voordat het fout gaat. 

Ik ben er zo blij mee! Eindelijk kunnen mijn vingers rusten. De sensor kan twee weken blijven zitten. Wanneer ik hem niet vertrouw of hij geeft een erg hoge of lage waarde aan, prik ik nog wel in mijn vinger om de betrouwbaarheid te controleren. In de bijna twee weken dat ik de Freestyle Libre heb is dit nog nooit gebeurd! 

Nu denk je misschien: "waarom kreeg je dit niet eerder? En waarom heeft niet elke diabeet dit apparaatje?". Dit is omdat de zorgverzekering de sensor nier vergoed .. Voor een startpakket betaal je rond de €180,- en per sensor betaal je ook nog eens €60,- De sensor blijft twee weken zitten, dus ben je zo'n €120,- per maand kwijt plus de eenmalige kosten voor het starterspakket. Dit is natuurlijk lang niet voor iedereen weg gelegd.  Ik hoop dus ook dat de zorgverzekering ingaat zien hoeveel voordelen deze sensor wel niet heeft voor een diabeet! Hopelijk is het snel toegankelijk voor iedereen. 

Voor mij was het ook niet vanzelf sprekend, maar mijn opa en oma hebben besloten hem voor mij te financieren. Ik ben ze hier echt enorm dankbaar voor!  Sowieso ben ik erg dankbaar dat ik aan de slag mag met deze sensor. 

Hebben jullie ook een sensor? Zo ja, welke? En heeft iemand tips voor het gebruik van de Libre? Ik hoor het graag! 

Liefs, devlin 
4 commentaren

Angst

Angst is iets waar iedereen wel eens mee te maken krijgt. Iedereen is bang voor verschillende dingen. Zo heb ik ook veel angsten op het gebied van diabetes. Ik heb angst voor mogelijke complicaties, angst voor een heftige hyper of hypo, angst om later geen kindjes te kunnen krijgen .. Deze angsten stromen echt wel wekelijks door mijn hoofd. 

Afgelopen week keek ik naar het programma 'break free' wat ging over een meisje dat overleed aan de gevolgen van een hypo. Ook toen speelde de angst op bij mij .. De angst dat ik een hypo krijg in mijn slaap en dat niemand het in de gaten heeft, de angst dat mensen denken dat ik dronken ben in plaats van een hypo heb, angst dat de hulp te laat komt bij een hypo en dat ik dan sterf. 

Natuurlijk speelden bij het meisje in het programma meerderen dingen. Zo wilde ze de diabetes niet en stopte het weg, ging ze alleen op wereld reis waar ze niemand vertelde over haar diabetes en had ze die avond gedronken. Toch neemt dit mijn angst niet weg. Wat nou als ik gezellig een aantal drankjes wil drinken en ik krijg een heftige hypo, maar de mensen denken "ach die is dronken" wat dan? 

Een tijd lang wilde ik ook niks van mijn diabetes weten. Ik wilde leven net als leeftijdsgenootjes en die diabetes hoorde daar niet bij. Ik besef me nu dat het bij mij ook verkeerd had af kunnen lopen toen ik weer eens een keer niks gaf om die diabetes. Ik begrijp nu de angst van mijn ouders. De angst dat hun dochter in een hypo of hyper terecht komt en niemand haar helpt, de angst dat ze tijdens een avondje uit van mij een telefoontje krijgen dat het niet goed met mij gaat of de angst dat als hun dochter zo doorgaat ze te maken krijgt met complicaties. 

Deze angsten blijven altijd aanwezig. Het is de kunst om er op een goede manier mee om te gaan. Je kan je leven niet laten leiden door angst, want wie wil er nu alleen maar in angst leven? 

Ik ben erg geschrokken van het verhaal van Kitty. Zo'n jong meisje die vollop in het leven stond en dapper genoeg was om alleen naar Australië te reizen en dat haar reis dan eindigt in een nachtmerrie. Sommige mensen zullen misschien zeggen dat ze beter had moeten opletten en het haar omgeving had moeten vertellen, maar waarom zou ze iets fout gedaan hebben? Ook zij wilde niet leven in angst en genieten van alles. Daardoor heeft ze prachtige reizen kunnen maken en een aantal dromen waar kunnen maken. 

Aan de ene kant zie ik haar verhaal als een voorbeeld. Zij laat zien dat je je niet door angst moet laten leiden, maar gewoon je dromen achterna moet gaan! Natuurlijk is het niet goed om je diabetes te vergeten, maar ik kan mij er wel in vinden, want als je het weg stopt zijn ook al die angsten verdwenen. 

0 commentaren

Afvallen met diabetes

De laatste paar maanden vliegen de kilo's eraan. Bij elke afspraak in het ziekenhuis zag ik op de weegschaal staan dat er weer een killootje bij was gekomen. De laatste keer dat ik weer die kilo erbij zag komen besefte ik me dat dit niet langer kon. Dik voel ik me niet en ik heb ook een normaal gewicht, maar als het zo doorgaat dan heb ik over een paar maanden geen normaal gewicht meer.

meer lezen 0 commentaren